Xρόνιος Πόνος

Χρόνιος πόνος είναι ο πόνος που επιμένει πέραν του συνήθους χρονικού διαστήματος που απαιτείται για την αποδρομή μιας οξείας ασθένειας ή για την ολοκλήρωση της επούλωσης ενός τραύματος. Το χρονικό αυτό διάστημα ορίζεται μεγαλύτερο των 3 ή των 6 μηνών από την έναρξη της νόσου.

 

Υπάρχουν διάφορες κατηγοριοποιήσεις του χρόνιου πόνου. Έτσι, ο χρόνιος πόνος διακρίνεται σε αλγαισθητικό (πόνος που οφείλεται σε νευρική απάντηση μόνο σε επώδυνα ή τραυματικά ερεθίσματα), σε νευροπαθητικό (πόνος που οφείλεται σε βλάβη ή νόσο του κεντρικού ή περιφερικού νευρικού συστήματος), ή σε μεικτό (συνδυασμός και των δύο).

 

Ένας άλλος διαχωρισμός του χρόνιου πόνου είναι σε επιπολής (προσβολή δέρματος ή επιφανειακών ιστών) ή εν τω βάθει. Ο εν τω βάθει διακρίνεται σε σωματικό πόνο (αφορά μύες, τένοντες, συνδέσμους , αγγεία, αρθρώσεις) και σε σπλαχνικό (αφορά όργανα). Ο σωματικός πόνος είναι βύθιος και δύσκολα εντοπιζόμενος, ενώ ο σπλαχνικός μπορεί να είναι εύκολα ή δύσκολα εντοπιζόμενος, ανάλογα με το αν προβάλλεται σε απομακρυσμένες περιοχές από τη σπλαχνική περιοχή που πάσχει (αναφερόμενος πόνος).

 

Ο χρόνιος πόνος διακρίνεται επίσης σε περιφερικό (προκύπτει από βλάβη ή δυσλειτουργία του περιφερικού νευρικού συστήματος) ή κεντρικό (προκύπτει από βλάβη ή δυσλειτουργία του κεντρικού νευρικού συστήματος, δηλαδή εγκεφάλου ή νωτιαίου μυελού).

 

Ο χρόνιος πόνος συχνά συνοδεύεται από αδυναμία, κόπωση, άγχος, διέγερση, κατάθλιψη, απόσυρση από τις καθημερινές δραστηριότητες, αϋπνία.

Οι περισσότερες παθήσεις που προκαλούν πόνο όπως μυοσκελετικές (ρευματοειδής αρθρίτιδα, ινομυαλγία, οστεοαρθρίτιδα), νευρολογικές (πολυνευροπάθεια, νευραλγίες, κεφαλαλγίες), παθήσεις του γαστρεντερικού, ουρεογεννητικού συστήματος δύναται να μεταπέσουν σε χρόνιο πόνο. Οι ψυχιατρικές διαταραχές (κατάθλιψη, διπολική διαταραχή) συνδέονται με σύνδρομα χρόνιου πόνου και οδηγούν σε μεγέθυνση ενός αλγεινού ερεθίσματος.

 

Καθώς ο πόνος είναι εξατομικευμένος και δεν υπάρχει κάποια ειδική δοκιμασία εντόπισης του πόνου η διάγνωση καθίσταται δύσκολη. Συνήθως, απαιτείται η συνεργασία ιατρών διαφόρων ειδικοτήτων και ποικίλες εξετάσεις έτσι ώστε να προσδιοριστεί η τοπογραφική θέση του πόνου στον οργανισμό και η πάθηση που τον προκαλεί. Η αντιμετώπιση του χρόνιου πόνου είναι αιτιολογική ανάλογα με τη νόσο που προκάλεσε τον πόνο. Στόχος της θεραπευτικής ομάδας που αντιμετωπίζει τον πόνο είναι να αντιμετωπίσει τον οξύ πόνο, ώστε να μην μεταπέσει σε χρόνιο και τον χρόνιο να τον αντιμετωπίσει άμεσα, ώστε να μην οδηγήσει τον ασθενή σε κατάθλιψη, κοινωνική απόσυρση ή υποβάθμιση της ποιότητας ζωής του. Η θεραπευτική προσέγγιση πρέπει να είναι πολυπαραγοντική και να περιλαμβάνει φαρμακευτική αγωγή, παρεμβατικές τεχνικές, ψυχολογική υποστήριξη, φυσιοθεραπεία και εναλλακτικές θεραπείες.

 

<Πίσω στο ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΝΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΗΓΟΡΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ